A Fox Sleeping In A Graveyard

End

PS: See here for more.

Source: Science Memes (Dan Dan)

A Pining Lover – A Ghazal Magic From…

the duo – Kaifi Azmi and Madan Mohan:

‘Zara Si Aahat Hoti Hai’ from Haqeeqat (1964) sung by Lata Mangeshkar. Actors: Dharmendra, Balraj Sahni, Priya Rajvansh, Sudhir, Sanjay Khan and Vijay Anand. Director: Vijay Anand.

Like many other immortal melodies this Azmi’s song of tender love, full of old-world charm, is also set in Raag: Yaman Kalyan at its sweetest, its notes lending the distinctive qualities of soft romance, peace and tranquility. Moods of this Raag: bhakti, gambhir, shringar, serene, haunting… 

**

Lyrics and its as-best-as-I-could translation:

ज़रा सी आहट होती है

तो दिल सोचता है 

कहीं ये वो तो नहीं,

कहीं ये वो तो नहीं 

ज़रा सी आहट होती है…

Even a slight sound (of a foot fall) and

my heart goes thumping:

Could it be him if anyone?

Could it be him if anyone?

छुप के सीने में कोई जैसे सदा देता है 

शाम से पहले दीया दिल का जला देता है 

है उसी की ये सदा, है उसी की ये अदा 

कहीं ये वो तो नहीं.

Dwelling in (my) bosom and making himself ever felt,

Lighting up the lamp of the heart even before it’s dusk,

It is his ever…it is this coquetry of his,

Could it be him, if anyone?

शक्ल फिरती है निगाहों में वही प्यारी सी

मेरी नस-नस में मचलने लगी चिंगारी सी 

छू गई जिस्म मेरा किसके दामन की हवा 

कहीं ये वो तो नहीं…

(It’s his) face swirling before my eyes, so cute,

(it’s like) fire-sparks cavorting in every vein of mine,

my body tingled by the breeze that had embraced someone,

Could it be him, if anyone?

**

Now dismiss all thoughts of the world outside,

shut out all noise,

put your feet up,

roll down your sleeves,

hold your glass in hand if you desire,

switch on the soft glow of a single shaded lamp,

get ready to be swept along.

Video here.

And for the original from the film:

Video here.

End

PS: A nagging thought: should a kid like this girl be asked to emote such tender love?

Source: poshmaal.com/ragas/yaman.html

A Suicide That Went Un-mourned!

Vide Veeramani Veeraswami  and Ravichandran Kp

Not to worry – we are not talking about any evil serial-killer ending his life.

Read on, it is about an amazing visualization by a poet!

It’s about a woman’s nose-ring.

The following is said to be appearing in ‘The Prabhu Linga Leelai’ venpa’s (verses/poems) in Tamil written by Siva Prakasar, a sage, a Tamil poet, lived around at the end of the 17th century. It is a translation of an original Lingayata work in Kannada of 15th century (Wiki) :

தன்னை நிந்தைசெய் வெண்நகைமேல் பழிசார
மன்னி அங்கது வாழ்மனை வாய்தன்
முன்னிறந் திடுவேன் எனஞான்று கொள்முறைமை
என்ன வெண்மணி மூக்கணி ஒருத்தி நின்றிட்டாள்.

Meaning of words in Tamil:

வெண்நகை – வெண்பல்; மன்னி – நிலைபெற்று; வாய்தல் – வாசல்; ஞான்றுகொள் – தூக்குப் போட்டுக் கொள்கிற;
வெண்மணி மூக்கணி – வெள்ளை முத்துக் கோத்த மூக்கணி, புல்லாக்கு. இது மூக்கின்
நடுத்தண்டிற்றுளைத்துப் புனைந்து மேலுதட்டில் படுமாறு அணியும் ஒரு முத்துக் கோத்த அணி.

Explanation in Tamil:

புல்லாக்கு என்றொறு அணிகலத்தை மூக்கின் இருதுளைக் கிடையிலான நடுச்சுவரில் அணிந்துகொள்ளும் பழக்கம் தொன்றுதொட்டு இருந்துவந்தது.

பொதுவாகப் பெண்களின் பல்லை முத்திற்கு உவமை சொல்வார்கள்.அதாவது முத்துபோன்ற பற்கள் என்று. முத்துப்பற்கள் – முத்துபோன்ற பற்கள் என்றால் அவள்பற்கள் முத்தைப்போல் இருந்தது என்றல்லவா பொருள்.இங்கே முத்தை முதன்மைப் படுத்துவதால் முத்துக்குத் தானே பெருமை.

இதனால் இதுகாறும் இறுமாந்து வந்த முத்திற்கு இக்கவிஞன் தன்காதலியின் பல்லை உயர்த்தியும் முதன்மைப் படுத்தியும் அவள் பல்போல் முத்திருக்கிற தென்று முத்தைத் தாழ்த்தியும் கூறியதால் முத்துக்கு அவமான மேற்பட்டுவிட்டதாம்.

முத்திற்குக் கடுங்கோபம்.அத்தோடு அவமானம் வேறு அதன்மனதை ஆட்டிப் படைத்துக்கொண்டிருந்தது. இதுகாறும் முத்தை உயர்த்தி ‘முத்துபோல் பெண்களின் பற்கள்’ என்று பாடிய புலவர்கள் மத்தியில் இக்கவிஞன் பற்கள்போல் முத்துக்கள் என்று பாடி தன்னை அவமானப் படுத்திவிட்டானே என்று அவ்வவமானத்தைப் போக்க ‘அவள் பற்கள் இருக்கும் இடத்திற்கே சென்று தூக்குப்போட்டுக் கொண்டுச் சாகிறேன்பார். என் இறப்பைக் கண்டபிறகாவது காண்போர் சொல்லட்டும் முத்தைப்போல் பற்களா? பற்கள்போல் முத்துக்களா என்று’ -என்று முத்து பல் இருக்கும் இடத்திற்கே சென்று தூக்குப் போட்டுக்கொண்டதாம்.

அதுதான் புல்லாக்கு என்ற அணிகலமாம்.

Explanation in English:

‘Bullaakku’ (see the pic) a ring like ornament worn hanging down from the nasal septum by women.

Generally a woman’s teeth are compared to pearls, by poets of yore. This comparison places the pearls a notch above the teeth though (in their beauty, whiteness), making the pearls swollen-headed.

However this poet says the pearls she wore are like her teeth, placing her teeth a notch above the pearls.

Feeling mighty insulted, the pearls remonstrated: ‘Unfair, wrong, unacceptable, can’t take it lying down…we’ll come right up to where you (teeth) live (mouth) and hang ourselves to death, Let people decide…’

That’s how pearly ‘Bullaakku’ came into being, hanging from the nose down to the upper lip!

Before signing off, here’s a pix on ear rings and pins worn by women, each with a distinct name!

(Pic: ஐந்தொழில் கம்மாளர்களின்-கலைக்களம்)

End

When Words Are An Intrusion…



End

Source: Tamizh Amudam, Mohan Hariharan, Push Pagaran‎ to படித்ததில் ரசித்தது, 100% சிரிப்பு இலவசம் all in FB.

The Loser – Silverstein Again!

Mama said I’d lose my head
if it wasn’t fastened on.
Today I guess it wasn’t
’cause while playing with my cousin
it fell off and rolled away
and now it’s gone.

And I can’t look for it
’cause my eyes are in it,
and I can’t call to it
’cause my mouth is on it
(couldn’t hear me anyway
’cause my ears are on it),
can’t even think about it
’cause my brain is in it.
So I guess I’ll sit down
on this rock
and rest for just a minute…

More of him here, here and here.

End

Source: genius.com/Shel-silverstein-the-loser-annotated

Living Young…

A few days ago, a good friend of mine forwarded a piece, of which this is an extract, as a poem penned by our late Atal Bihari Vajpayee, India’s much adored/loved prime minister.

atal

Atalji on the essentials for living young (the translation is not word by word):   

 

घर चाहे   ‘कैसा’   भी हो………

उसके    एक    कोने में………..

खुलकर हंसने की जगह रखना..

May it be whatever,

set aside a place in the house

for laughing your heart out.

 

सूरज कितना भी दूर हो………..

उसको घर आने का रास्ता देना..

However distant the sun may be,

lay out a way for him to enter.

 

कभी कभी छत पर चढ़कर..

तारे    अवश्य     गिनना……

हो सके तो हाथ बढ़ा कर…..

चाँद को छूने की कोशिश करना….

Now and then be sure to climb

over the roof to count the stars and,

if you can, put your hand out,

to reach for the moon.

 

अगर हो लोगों से मिलना जुलना…..

तो घर के पास पड़ोस ज़रूर रखना…

If it be to meet up and mingle with people,

be sure to be blessed with a neighborhood.

 

भीगने देना बारिश में………..

उछल कूद भी करने देना……

हो    सके  तो बच्चों को…….

एक कागज़ की किश्ती चलाने देना..

Get out and wet in the rain,

jumping and splashing without a care.

Delight the kids, if you can,

floating in the waters a paper boat.

 

कभी हो फुरसत,आसमान भी साफ हो….

तो एक पतंग आसमान में चढ़ाना………..

हो सके तो एक छोटा सा पेंच भी लड़ाना..

When you’ve a little time and the sky clear,

fly a kite up high as you can. And, perhaps

even engage another in a little skirmish.

 

घर के सामने रखना एक पेड़….

उस पर बैठे पक्षियों की……….

बातें अवश्य  सुनना……………

Let there be a tree in the front.

The birds perched on its branches –

be sure to eavesdrop on their chatter.

 

घर चाहे   ‘कैसा’   भी हो……..

घर के    एक कोने   में…………

खुलकर हँसने की जगह रखना…

May it be whatever,

set aside a place in the house

for laughing your heart out.

 

End

 

 

 

 

 

Source: Thanks to Gopalswamy and image from indianexpress.com. Note authenticity not verified. 

 

 

 

Source: Authenticity not verified. Image from indianexpress.com.

The Most Beautiful Word


The most beautiful word
In the world is not love,
Nor is it halcyon or hope,
And neither exemption nor blessed redemption
Falls into the breadth of its scope.

While words may have beauty
And susurrous charm,
Ineffable eloquence too,
And though mellifluous, they’re still superfluous;
Their arms cannot carry you through

All the walls that divide,
All the borders that hate,
All the ignorant eyes that can’t see;
The most beautiful word that could ever be heard
Is not “you” nor “I”, it is “we”.

2019 © Sonya Annita Song

End

Source: reowr.com

When Life Is Taken Away…

Removing life from a man renders him dead;

and from a woman, in her place a mother is born!

End

Source: Ravi Kumarபடித்ததில் ரசித்தது

It’s Always Later Than Sooner…

in relating to them around me.

A month or so ago, I missed the call when it came. Coming from a distant suburb, he wanted to know if I was home and he could drop in. ‘Never mind, I’ll make it next time I’m in those parts,’ he promised.

Well,,,it didn’t happen. Unknown to me, a week back he had suddenly passed away leaving me waiting still for his call and visit.

J was in my school, in my class and a bench-mate for years. Once out of school, we were in touch off and on. Never really got to spend time together. He was busy climbing the corporate ladder scaling one peak after another along the way while I was going gray in my grind. But when we met, we always picked up the threads like it was yesterday.

It was a few years ago when J came down to my place last. And spent time engaging my mother, an old lady not in best of health. Seeing my house in a mess on that occasion, this generous soul spontaneously offered to help me financially and with a paid assignment, entirely unsolicited.

Regrettably this is not the first time fate dealt a vicious kick when least expected. ‘Better sooner than later’ seems to be a lesson never learnt in the school of life.

Well…I’m no Munir Niazi to say it exactly as it feels, as only he can in so few words:

हमेशा देर कर देता हूँ मैं / मुनीर नियाज़ी
1923 – 2006, Lahore, Pakistan

ज़रूरी बात कहनी हो 
कोई वादा निभाना हो 
उसे आवाज़ देनी हो 
उसे वापस बुलाना हो 
हमेशा देर कर देता हूँ मैं

मदद करनी हो उसकी 
यार का धाढ़स बंधाना हो 
बहुत देरीना[1] रास्तों पर 
किसी से मिलने जाना हो 
हमेशा देर कर देता हूँ मैं 

बदलते मौसमों की सैर में 
दिल को लगाना हो 
किसी को याद रखना हो 
किसी को भूल जाना हो 
हमेशा देर कर देता हूँ मैं 

किसी को मौत से पहले 
किसी ग़म से बचाना हो 
हक़ीक़त और थी कुछ 
उस को जा के ये बताना हो 
हमेशा देर कर देता हूँ मैं 

End

Source: http://kavitakosh.org/kk/ and clip from Gul Advani

Karma Is Not A Bitch, It’s More Like A…

Sanmargam

From Naaladiyar inOld Tamil Poetry:

பல் ஆவுள் உய்த்துவிடினும், குழக் கன்று
வல்லது ஆம், தாய் நாடிக் கோடலை; தொல்லைப்
பழவினையும் அன்ன தகைத்தே, தற் செய்த
கிழவனை நாடிக் கொளற்கு.

One cannot escape the consequences of his action. Wherever he hides, his bad karma will catch up with him. Like a calf that is let loose among a herd of cows. Though there is a herd of many cows, the calf will zero in on its mother easily. Likewise bad karma will find and attach itself to the man responsible for it.

TheNāladiyār(Tamil:நாலடியார்) is aTamilpoetic work ofdidacticnature, next only to Thirukkural, composed by Jain monks, belonging to thePatiṉeṇkīḻkaṇakkuanthology ofTamil literature. This belongs to the postSangamperiod corresponding to between 100 – 500 CE.Nāladiyārcontains 400 poems, each containing four lines. Every poem deals with morals and ethics, extolling righteous…

View original post 2 more words